ده باشی . [ دِه ْ ] (ص مرکب ، اِ مرکب ) (مرکب از عدد ده فارسی و کلمه ٔ باش که لفظی ترکی است به معنی سر و رئیس و حرف یاء) منصبی دون منصب نائب . در دوره ٔ سلاطین قاجار منصب پستی در فراشخانه بالاتر از فراش . سردسته ٔ ده فراش . (یادداشت مؤلف ). رئیس ده نفر فراش . (ناظم الاطباء). رئیس ده تن از سپاهیان . (یادداشت مؤلف ).

ده باشی . [ دِه ْ ] (ص مرکب ، اِ مرکب ) (مرکب از عدد ده فارسی و کلمه ٔ باش که لفظی ترکی است به معنی سر و رئیس و حرف یاء) منصبی دون منصب نائب . در دوره ٔ سلاطین قاجار منصب پستی در فراشخانه بالاتر از فراش . سردسته ٔ ده فراش . (یادداشت مؤلف ). رئیس ده نفر فراش . (ناظم الاطباء). رئیس ده تن از سپاهیان .

لغت نامه دهخدا

ده باشی . [ دِه ْ ] (اِخ ) دهی است از <a href="/words/6v0t/بخش" target="_blank">بخش</a> شیب آب <a href="/words/92fy/شهرستان" target="_blank">شهرستان</a> زابل . واقع در 13هزارگزی شمال باختری سکوهه . سکنه ٔ آن 183 تن می باشد. آب آن از رودخانه ٔ هیرمند تأمین می شود. (از فرهنگ جغرافیایی <a href="/words/6nr2/ایران" target="_blank">ایران</a> ج 8).

ده باشی . [ دِه ْ ] (اِخ ) دهی است از بخش شیب آب شهرستان زابل . واقع در 13 هزارگزی شمال باختری سکوهه . سکنه ٔ آن 183 تن می باشد. آب آن از رودخانه ٔ هیرمند تأمین می شود. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).