محمد بن علی واسطی هُرثی با لقب های نجم الدین و ابوالغنائم، شهرت یافته به ابن مُعلّم واسطی (۲۲ ژانویه ۱۱۰۸-۲ ژوئن ۱۱۹۶م) (نسب: محمد بن علی بن فارِس) شاعر تصوف گرا و نامه نگار عربی عراقی در سدهٔ ششم هجری بود. در فنون هجو، مدح و غزل سرود. با ابن تعویذی رقابت داشت.
در لغتنامه دهخدا
در هُرث، از روستاهای واسط در ۲۲ ژانویه ۱۱۰۸م/ ۷ جمادی الثانی ۵۰۱ق زاده شد. «با عاطفهٔ علوی و گرایشِ صوفی» پرورش یافت. در بغداد، ابوالفرج ابن جوزی را دیدار کرد؛ همچنین به بصره و موصل نیز رفت. بیشتر زندگی اش را در هُرث گذارند، و از آنجا مدیحه هایش را می نگاشت و به خلیفه می فرستاد. فنِّ تُرَسِّل او از این نامه ها برخاسته است. گویند مدتی بسیار زندانی بوده است. ابن معلم واسطی در ۲ ژوئن ۱۱۹۶م/ ۴ رجب ۵۹۲ق در هُرث درگذشت.
در لغتنامه دهخدا
در هُرث، از روستاهای واسط در ۲۲ ژانویه ۱۱۰۸م/ ۷ جمادی الثانی ۵۰۱ق زاده شد. «با عاطفهٔ علوی و گرایشِ صوفی» پرورش یافت. در بغداد، ابوالفرج ابن جوزی را دیدار کرد؛ همچنین به بصره و موصل نیز رفت. بیشتر زندگی اش را در هُرث گذارند، و از آنجا مدیحه هایش را می نگاشت و به خلیفه می فرستاد. فنِّ تُرَسِّل او از این نامه ها برخاسته است. گویند مدتی بسیار زندانی بوده است. ابن معلم واسطی در ۲ ژوئن ۱۱۹۶م/ ۴ رجب ۵۹۲ق در هُرث درگذشت.
wiki: ابن معلم واسطی