ابن مندویه اصفهانی

ابوعلی احمدبن عبدالرحمن بن مندویه اصفهانی شاعر، پزشک، فیلسوف و گیاهشناس قرن چهارم بود. پدر او از خاندانی بزرگ و از بلغای روزگار خویش بود و علم لغت و دانش نحو و فن شعر می ورزید. ابن مندویه مرد ادب و فضل و او را کتابی در شعر و شعراست و نیز صاحب کناشی ملیح است در طب با بیانی شیرین.
کتاب نقض الجاحظ فی نقضه للطب
کتاب الجامع الکبیر. کتاب الاغذیه
کتاب الطبیخ
کتاب المغیث فی الطب
کتاب الکافی فی الطب و چندین رساله به اهل اصفهان که میان مردم آن ولایت متداول است .
کتاب المدخل الی الطب و کتاب الجامع المختصر من علم الطب
کتاب فی الشراب و کتاب نهایة الاختصار.
از رسائل :
وی در خاندانی مشهور در اصفهان متولد شد . پدرش عبدالرحمان از دانشمندان دوران خود بود که علم لغت و نحو و فن شعر را به خوبی می دانست. ابن مندویه از شاگردان ابوماهر موسی بن یوسف بن سیار شیرازی و شاگرد مکتب علی بن عباس اهوازی و با ابوالعلاء فارسی طبیب سلاطین آل بویه معاصر بود .گویند آنگاه که عضدالدوله فناخسرو در سال ۳۷۲ قمری بیمارستان عضدی بغداد بنا کرد ۲۴ تن طبیب از اکناف ملک گرد آورد و ابن مندویه یکی از آن عده بود. ابن مندویه خدمات مهمی به علم طب کرد و تحقیقات فراوانی نیز در این زمینه دارد. زمانی که در بیمارستان بغداد به طبابت مشغول بود نامه هایی به پزشکان و شاگردان خود در اصفهان می نوشت و آن ها از رساله های او در درمان بیماری ها استفاده می کردند.