دکران. [ دُ ] ( اِ ) دوک که بر آن ریسمان می تابند و به عربی آنرا مبرم خوانند. ( از آنندراج ). و در سایر مآخذ دیده نشد.
دکران
لغت نامه دهخدا
دانشنامه عمومی
دَ - کَ = مرغي است زيبا و خوشالحان که به واسطه آواز خوشش پرندگان ديگر را جذب خود کرده (يا در خواب ميکند) و سپس شکار ميکند. ادعا شده که اين بيت حافظ اشاره به اين پرنده دارد: حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی دام تزویر مکن چون دکران قرآن را. که البته بين دکران و دگران (ديگران) اختلاف است.
پیشنهاد کاربران
دکران یا دگران؛ پرنده ایست که با آواز خوشش پرندگان دیگر را فریب می دهد و شکار می کند. گفته اند که این بیت از شعر حافظ به این پرنده اشاره دارد:
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی/ دام تزویر منه چون دگران قرآن را
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی/ دام تزویر منه چون دگران قرآن را
بعضی گفته دکران [dakar�n] شیپور بوده است که از شاخ حیوانات می ساخته اند که هنگام جنگ با نواختن آن باعث رعب و وحشت در سپاه مقابل می شدند، شاعری گوید: بیهوده نوا ننما مثل دکران ای حر
کلمات دیگر: