رمزگذاری قطعه ای

در رمزنگاری با بلوک رمزگذاری الگوریتم قطعی گروههایی باطول بیت ثابت با نام بلوک تولید وبا تبدیل unvarying توسط یک کلید متقارن مشخص شده است. رمزهای بلوک اجزای ابتدایی در طراحی بسیاری از پروتکل های رمزنگاری وبه طور گسترده در پیاده سازی رمزگذاری داده ها استفاده می شوند.
پارامترهای کلیدی مانند اندازه کلیدی آن و اندازه بلوک، هر دو ارائه دهنده یک حد بالا در امنیت رمزنگاری است.
سطح امنیتی ای که بر اساس اعتماد به نفس بدست آمده در قالب طرح بلوک رمز پس از آن تا حد زیادی تلاش های عمده ای در تحلیل آن در طول زمان تجربه، صحت ریاضی طراحی، و وجود حملات عملی یا certificational است.
پیچیدگی رمز و شایستگی خود برای پیاده سازی در سخت افزار یا نرم افزار. پیاده سازی سخت افزار ممکن است پیچیدگی از نظر تعداد گیت یا مصرف انرژی، داشته باشد، که از عوامل مهم برای منابع محدود دستگاه اندازه گیری است.
عملکرد از نظر توان پردازش در سیستم عامل های مختلف، از جمله حافظه مورد نیاز خود در رمزنگاری.
هزینه رمزنگاری، که اشاره به صدور مجوز مورد نیاز است که ممکن است اعمال با توجه به حقوق مالکیت معنوی انجام شود.
انعطاف پذیری از رمز که شامل توانایی خود برای حمایت از اندازه چند کلید و طول بلوک.
در طراحی مدرن از باوک رمزگذاری در مفهوم رمزنگاری محصول تکرار است. رمزهای محصول توسط کلود کلود شانون در سال ۱۹۴۹ پیشنهاد شدند.
رمز بلوک متشکل از دو الگوریتم های زوج، یکی برای رمزگذاری، E، و از سوی دیگر برای رمزگشایی،D، هر دو الگوریتم به پذیرفتن دو ورودی: ورودی بلوک اندازه n بیت ویک کلید به طول K بیت. و محصول هر دو شامل n _ بیت خروجی بلوک هستند. الگوریتم رمزگشایی D تعریف می شود تابع معکوس رمزگذاری است، به عنوان مثال، D = E-1. به طور رسمی، رمز بلوک تابع رمزنگاری مشخصی است.
که به عنوان ورودی کلیدی به طول K بیت که به ان اندازه کلید می گویند و رشته کمیP به طول n، اندازه بلوک نامیده می شود، و رشته C به طول n بیت را برمیگرداند، P متن آشکار نامیده می شود و C متن رمز است. برای هر K، تابع EK(P) برای معکوس کردن نقشه روی {۰٬۱}n مورد نیاز است. معکوس برای E در تابع تعریف می شود.