رمزنگاری کلید خودکار

رمزنگاری کلید خودکار (به انگلیسی: autokey) یک روش رمزنگاری است که پیغام ( متن آشکار) را با کلید ترکیب می کند. دو نوع رمزنگاری کلید خودکار وجود دارد: key autokey و text autokey. رمزنگاری key autokey از اعضای جریان کلید قبلی برای تعیین عنصر بعدی در جریان کلید استفاده می کند. رمزنگاری text autokey از متن پیغام های قبلی برای تعیین عنصر بعدی در جریان کلید استفاده می کند.
Chaocipher
در رمزنگاری مدرن، تمام رمزنگاری های خودهماهنگ رمز دنباله ای همگی از نوع کلید خودکار هستند.
اولین رمزنگاری autokey توسط Girolamo Cardano ارائه شد که یک نقص اساسی داشت. همانند بسیاری از رمزنگاری های autokey، این روش نیز از خود متن آشکار برای رمزنگاری متن آشکار استفاده می کند؛ با این وجود، از آنجا که در این روش از هیچ کلید اضافی استفاده نمی شود، هر کسی که پیغام رمز شده را بگیرد، در صورت دانستن نوع الگوریتم رمزنگاری مورد استفاده می تواند به پیغام اولیه پی ببرد. رمزنگاران تلاش هایی برای طراحی سیستمی که به این سادگی شکست نخورد و در عین حال رمزگشایی در آن برای گیرنده پیغام سخت نباشد انجام دادند و در نهایت Giovan Battista Bellaso در سال ۱۵۴۶ با استفاده از "جدول متقابل" با ۵ حرف و Blaise de Vigenère Bellaso در سال ۱۵۸۶ با جدولی مشابه ولی ۱۰ حرفی موفق به طراحی چنین سیستمی شدند.
یک نوع رایج از autokey با tabula recta که مربعی با ۲۶ کپی از حروف الفبا است آغاز می شود. همانند شکل خط اول با "A" آغاز می شود، خط دوم با "B" و ... . برای رمز کردن یک متن آشکار، خطی که دارای اولین حرف برای رمز شدن است و ستونی که اولین حرف کلید است را موقعیت یابی می کند. نقطه تقاطع این سطر و ستون حرف رمز شده است.