شفیع عباسی

محمدشفیع عباسی نقاش و خطاط ایرانی اهل اصفهان در قرن ۱۱ هجری قمری و دورهٔ صفوی بود. محمدشفیع از شاگردان رضا عباسی بود که در نقاشی و در خطاطی از جمله اساتید دوران خود محسوب می شد. او بیشتر نقاشی های خود را در مورد حیوانات و در مرحله بعد از طبیعت الهام می گرفت در خطاطی نیز خطوط نسخ و رقاع و نستعلیق را به استادی می نوشت.
تصویر شانه بسری که روی ساقه های پر گل نشسته و دو زنبور و یک پروانه در جوار گلها دیده می شود، با رقم: کمینه شفیع عباسی سنه ۱۰۴۴؛
تصویر گل سنبل پر غنچه ای که دارای هفت یا هشت غنچه و گل است و به خط نستعلیق رقم نهاده. با رقم: کمینه محمد شفیع اصفهانی، سنه ۱۰۵۰؛
تصویر مرغ سینه سرخی که روی ساقهٔ نرگس نشسته و آن را خم کرده است، با رقم: در تاریخ… سنهٔ ۱۰۶۲... کمینه شفیع عباسی؛
تصویر کبک چاقی که روی شاخهٔ گل سیب نشسته و مشغول آوازخوانی است؛ با رقم: کمینه شفیع عباسی سنه ۱۰۶۶؛
قلمدان گل و بوته ای، با رقم: «محمد شد شفیع هر دو عالم».
شفیع عباسی از نقاشان دربار شاه صفی اول و شاه عباس دوم بود. برخی از روایات ها حاکی از این است که او به هند رفته و در شهر آگره فوت کرد.
در «احوال و آثار نقاشان» به هشت اثر دیگر وی اشاره شده است.

شفیع عبّاسی (اصفهان قرن ۱۱ق)
(نام اصلی: محمد شفیع اصفهانی) نگارگر ایرانی. از نخستین هنرمندانی بود که به نقاشی گل و مرغ پرداخت. شفیع عباسی در دربار شاهان صفوی ـ شاه صفی اول، و شاه عباس دوم ـ هنرآفرینی کرد. به طبیعت عشق می ورزید و در نقاشی از طبیعت، پرندگان، و گل ها مهارت داشت. نقاشی گل و مرغ را رواج داد. همچنین خط های نسخ، رقاع و نستعلیق را خوش می نوشت. آثارش را با عباراتی همچون «کمینه شفیع عباسی»، و «محمد شد شفیع هر دو عالم» رقم می زد. احتمالاً به هند رفته، و حدود ۱۰۸۵ق در شهر آگره درگذشته است. ازجمله نقاشی هایش عبارت اند از مرقَّع بسیار نفیسی از گل های مختلف ازجمله سنبل (۱۰۵۰ق)، بوتۀ گل بنفشه (۱۰۵۴ق)، کبک روی شاخۀ گل سیب (۱۰۶۶ق)، نیز درویش خفته (۱۰۶۱ق).