اهل دل

صاحب دل

اهل دل. [ اَ ل ِ دِ ] ( ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) صاحب دل. ( آنندراج ). اهل ذوق و مکاشفه. سالک طریق دل. مقابل اصحاب عقل :
دل اهل دل است آن کعبه داد
مکن ویران مر او را دار آباد.جهالت ظلمت جان و جهان است
بر اهل دل این معنی عیان است.از مدرسه برنخاست یک اهل دلی
ویران شود این خرابه دارالجهل است.یا اگر گویی اهل دل کس هست
گویدت دل ، خطاست این گفتار.تو ای عطار گرچه دل نداری
ولیکن اهل دل را ذوفنونی.از آن اهل دل در پی هر کسند
که باشد که روزی به منزل رسند.الا گر طلبکار اهل دلی
ز خدمت مکن یک زمان غافلی.توان گفت با اهل دل کو بماند.آلودگی خرقه خرابی جهان است
کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی.کلید قفل سعادت قبول اهل دل است
مباد آنکه درین نکته شک و ریب کند.درین خمار کسم جرعه ای نمی بخشد
ببین که اهل دلی در جهان نمی بینم.