پیله . بادامه
فیلق
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
فیلق. [ ف َ ل َ ] ( ع اِ ) بلا و سختی. || لشکر. ج ، فیالق. ( از منتهی الارب ). به لغت رومی لشکر و سپاه باشد. ( برهان ). || ( ص ) مرد بزرگ جثه. ( منتهی الارب ).
فیلق. [ ل َ ] ( معرب ، اِ ) پیله. ( فرهنگ فارسی معین ). پیله. دودالقز. بادامه. ( از یادداشت مؤلف ).
فیلق. [ ل َ ] ( معرب ، اِ ) پیله. ( فرهنگ فارسی معین ). پیله. دودالقز. بادامه. ( از یادداشت مؤلف ).
فیلق . [ ف َ ل َ ] (ع اِ) بلا و سختی . || لشکر. ج ، فیالق . (از منتهی الارب ). به لغت رومی لشکر و سپاه باشد. (برهان ). || (ص ) مرد بزرگ جثه . (منتهی الارب ).
فیلق . [ ل َ ] (معرب ، اِ) پیله . (فرهنگ فارسی معین ). پیله . دودالقز. بادامه . (از یادداشت مؤلف ).
کلمات دیگر: