ابن ابی الدم

ابراهیم بن عبدالله هَمدانی حُمَوی شهرت یافت به ابنِ اَبی الدَّم و لقب گرفته به شهاب الدین (۱۱۸۷–۱۲۴۴م) تاریخ نگار سوری بود. در بغداد فقه خواند و در مصر حدیث فراگرفت. در مصر وشام بسیار به آموزش حدیث پرداخت. قضاوت حماه را برعهده گرفت. به عنوان سفیر به عراق فرستاده شد، اما در راه بیمار گشت و بازگشت. کتاب التاریخ، التاریخ المظفری از آثار اوست.

[ویکی فقه] اِبن اَبِی الدَّم ، شهاب الدین ابواسحاق ابراهیم بن عبدالله بن عبدالمنعم هَمْدانی حَمَوی ، مورّخ و قاضی شافعی اهل حماه (سوریه ) (۵۸۳ -۶۴۲ق /۱۱۸۷-۱۱۴۴م ) می باشد.
نسبت هَمْدانی وی مربوط به قبیله بزرگی به نام هَمْدان در یمن است .
زحیلی ، محمد مصطفی ، مقدمه بر کتاب ادب القضاء ابن ابی الدم ، ج۱، ص۸، دمشق ، ۱۳۹۵ق .
وی در صباوت به بغداد سفر کرد و به آموزش فقه و استماع حدیث پرداخت ،
ابن واصل ، محمد، مفرج الکروب فی اخبار بنی ایّوب ، به کوشش حسنین محمد ربیع و سعید عبدالفتاح عاشور، ج۴، ص۱۷۴، قاهره ، ۱۹۷۲م .
در بغداد از الناصرلدین الله (خلافت ۵۷۵ -۶۲۲ق /۱۱۷۹- ۱۲۲۵م ) خلعت گرفت و چون به حماه برگشت ، خلعت خلیفه به تن او بود.
ابن واصل ، محمد، مفرج الکروب فی اخبار بنی ایّوب ، به کوشش حسنین محمد ربیع و سعید عبدالفتاح عاشور، ج۴، ص۱۷۴، قاهره ، ۱۹۷۲م .
...