کلمه جو
صفحه اصلی

زهمان

لغت نامه دهخدا

زهمان. [ زَ ] ( ع ص ) مرد تخمه زده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ).

زهمان. [ زَ ] ( ع ص ) بدبوی. دارای زهومت : و طعمها [ زراوند طویل وزراوند مدحرج ] مر و زهمان. ( ابن البیطار ج 1 جزء 2 ص 159 ذیل زراوند ). رجوع به زهم و زهمة و زهومت شود.

زهمان. [ زَ / زُ ] ( اِخ ) نام سگی. || موضعی است. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

زهمان . [ زَ ] (ع ص ) بدبوی . دارای زهومت : و طعمها [ زراوند طویل وزراوند مدحرج ] مر و زهمان . (ابن البیطار ج 1 جزء 2 ص 159 ذیل زراوند). رجوع به زهم و زهمة و زهومت شود.


زهمان . [ زَ ] (ع ص ) مرد تخمه زده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).


زهمان . [ زَ / زُ ] (اِخ ) نام سگی . || موضعی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).



کلمات دیگر: