مردن . زندگی را از دست دادن
بی جان گشتن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بی جان گشتن. [ گ َ ت َ ]( مص مرکب ) مردن. زندگی را از دست دادن :
از آن ساعت که شیرین گشت بی جان
ز آب چشمه ها برخاست طوفان.
از آن ساعت که شیرین گشت بی جان
ز آب چشمه ها برخاست طوفان.
نظامی.
کلمات دیگر: