عمل مشعله دار
مشعله داری
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
مشعله داری. [ م َ ع َ ل َ / ل ِ ] ( حامص مرکب ) عمل مشعله دار :
نُه فلک از دیده عماریش کرد
زهره و مه مشعله داریش کرد.
مشعله داری گرفت کوکبه شاخسار.
نُه فلک از دیده عماریش کرد
زهره و مه مشعله داریش کرد.
نظامی.
دست صبا برفروخت مشعله نوبهارمشعله داری گرفت کوکبه شاخسار.
خاقانی.
کلمات دیگر: