تیره گون

سیاه فام و مظلم و مکدر

تیره گون. [ رَ / رِ ] ( ص مرکب )سیاه فام و مظلم و مکدر. ( ناظم الاطباء ) :
ز بانگ تبیره به سنگ اندرون
بدرید دل در شب تیره گون.چو روشن شود تیره گون اخترم
بکشتی ز آب زره بگذرم.دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون
ز دود دهانش جهان تیره گون.گولی تو از قیاس که گر برکشد کسی
یک کوزه آب از او بزمان تیره گون شود.بس نپاید تا به روشن روی و موی تیره گون
مانوی را حجت اهرمن و یزدان کند.گران گشت از رنج سیمین ستون
گلش گشت گلرنگ و مه تیره گون.زمین تیره گون شد هوا تیره رنگ
که پنهان شد از گرد رخسار زنگ.رجوع به تیره و ترکیبهای دیگر آن شود.