تیره گوی

گوی تیره کنایه از زمین

تیره گوی. [ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) گوی تیره. کنایه از زمین :
بدارنده کاین آتش تیزپوی
دواند همی گرد این تیره گوی
که تا زنده ام هیچ نازارمت
برم رنج و همواره ناز آرامت.که آویختست اندرین سبز گنبد
مر این تیره گوی درشت و کلان را.رجوع به تیره شود.