رنسانس عربی

رنسانس عربی (عربی: النهضة العربیة‎) که به عنوان «بیداری عرب» یا جنبش روشنگری عرب شناخته می شود، یک وضعیت فکری و اجتماعی است که عمدتاً در مصر و سوریه عثمانی به وجود آمد و در طی قرن نوزدهم به دیگر کشورهای عربی مانند بغداد و مراکش نیز گسترش یافت.بعضی از مورخان مانند آلبرت هورانی تاریخ مبارزات رنسانس را در سال ۱۷۹۸ همزمان با حملات بناپارت قرار می دهند و بعضی دیگر آن را با ورود ابراهیم پاشا به سوریه در سال ۱۸۳۲ مصادف می دانند که با جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ پایان یافت. رنسانس منجر به ظهور و رشد دوباره زبان عربی و جلوگیری از انقراض آن شد و ادبیات عربی مدرن را در طی قرون معرفی کرد و از طریق انجمن های سیاسی، احساسات هویت عرب را دوباره به جریان انداخت و همچنین هویت کشورهای عربی مختلف و رابطه آن ها با دولت عثمانی را مورد بحث قرار داد.
جنبش اصلاحات اسلامی.
جمعیت ها و احزاب سیاسی.
سیاست تاریک.
عوامل متعددی در بیداری اعراب در اواسط قرن هجدهم و گستردگی و تنوع منابع آن در طول قرن نوزدهم و بیستم وجود داشت که می توان آن ها را به عوامل داخلی و خارجی تقسیم نمود:
در جهان عرب، چندین جنبش اسلامی برای ترویج اعراب و مسلمانان با هدف از بین بردن عوامل عقب ماندگی ناشی از گسترش بدعت ها و خرافات که به اسلام پیوند خورده اند به وجود آمد. این جنبش ها خواستار اصلاحات بقرار زیر بودند:
این جنبش در بیداری فکری اعراب سهم بسزایی داشت.