کلمه جو
صفحه اصلی

سیه گر

فرهنگ فارسی

محیل ظلام فاجر

لغت نامه دهخدا

سیه گر.[ ی َه ْ گ َ ] ( ص مرکب ) محیل ظالم. فاجر :
زآنکه این مشتی دغل باز سیه گر تا نه دیر
همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب.
عطار.
سیه چشم و سیه زلف و سیه دل
سیه گر بود پوشیده سیاهی.
عطار.
کلمات دیگر: