سیاه گلیم .
سیه روزگار
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
سیه روزگار. [ ی َه ْ زِ ] ( ص مرکب ) سیاه گلیم. ( آنندراج ). بدبخت. سیه روز :
بدست تهی میگشایم گره ها
ز کار سیه روزگاران چو شانه.
بدست تهی میگشایم گره ها
ز کار سیه روزگاران چو شانه.
صائب ( از آنندراج ).
کلمات دیگر: