تیز خشم

که زود خشم آرد که زود به غضب آید

تیزخشم. [ خ َ ] ( ص مرکب ) که زود خشم آرد. که زود به غضب آید. ( یادداشت بخطمرحوم دهخدا ). مُعَنجَد. ( منتهی الارب ) :
تا ترا کبر تیزخشم نکرد
تا ترا چشم توبه چشم نکرد.تیزخشمی زودخشنودی قناعت پیشه ای
داروی هر دردمندی چار هر بیچاره ای.من مردی تیزخشمم و... هرگاه که در خشم می روم مغلوب سلطان غضب می شوم. ( روضة الانوار محقق سبزواری ). || خشم فراوان.خشمناک :
بدینسان همی رفت با تیزخشم
پر از خون بدش دل پر از آب چشم.