اسوکا. [ اَ ] ( اِخ ) اشوکا. پادشاه هند. وی از سال 263 تا 226 یا 260 تا 223 ق. م. سلطنت کرد. و مروج دین بودا بود. کتیبه ای از این پادشاه به دست آمده که وفات بودا از آن به سال 480 ق. م. مستفاد می شود. دین بودا در عهد این پادشاه مقتدر از حدود هند تجاوز و به واسطه مبلغین از شمال غربی تا کشمیر و قندهار و کابل نفوذ کرد و متدرجاً به سواحل جیحون رسید.( یشتها تألیف پورداود ج 2 صص 29-30 ). و رجوع به ایران در زمان ساسانیان ترجمه رشید یاسمی ص 21 شود.
اسوکا
لغت نامه دهخدا
کلمات دیگر: