بی باک و گستاخ در سخن دلیر و جسور در گفتن مطلبی
تیز گفتار
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
تیزگفتار. [ گ ُ ] ( ص مرکب ) بی باک و گستاخ در سخن. دلیر و جسور در گفتن مطلبی :
بدین برز بالای این پهلوان
بدین تیزگفتار و روشن روان.
بدین برز بالای این پهلوان
بدین تیزگفتار و روشن روان.
فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.کلمات دیگر: