شمس الدین نواجی (۱۳۸۶-۱۴۵۵) (نسب کامل:شمس الدین محمد بن حسن بن عثمان نواجی) ادیب و شاعر مصری بود. در قاهره زاده شد و در ادبیات و شعر سرآمد بود؛ او دوست ابن حجه حموی بود.
دهخدا
نواجی زادهٔ ۱۳۸۶/ ۷۸۸ق در قاهره بود و اصالتاً از روستا نَواج (استان غربیه، مصر) بوده است. فقه را نزد کمال الدین محمد بن موسی دمیری خواند که دمیری خود مدرس الازهر بود، سپس در مدرسه حسینیه و جمالیه، تا اینکه درگذشت. نواجی دو بار به حج رفت، سال های ۱۴۱۷/ ۷۸۸ق و ۱۴۲۹/ ۸۳۳ق. به نشست های صوفیانه رفت وآمد داشت (ذِکر) و دوست ابن حجة حموی بود. نواجی در ۲۵ جمادی الاول ۸۵۹/۲۲ مه ۱۴۵۵ احتمالاً در قاهره درگذشت. آثار بسیاری از او به جا مانده است.
دهخدا
نواجی زادهٔ ۱۳۸۶/ ۷۸۸ق در قاهره بود و اصالتاً از روستا نَواج (استان غربیه، مصر) بوده است. فقه را نزد کمال الدین محمد بن موسی دمیری خواند که دمیری خود مدرس الازهر بود، سپس در مدرسه حسینیه و جمالیه، تا اینکه درگذشت. نواجی دو بار به حج رفت، سال های ۱۴۱۷/ ۷۸۸ق و ۱۴۲۹/ ۸۳۳ق. به نشست های صوفیانه رفت وآمد داشت (ذِکر) و دوست ابن حجة حموی بود. نواجی در ۲۵ جمادی الاول ۸۵۹/۲۲ مه ۱۴۵۵ احتمالاً در قاهره درگذشت. آثار بسیاری از او به جا مانده است.
wiki: شمس الدین نواجی