اتاوی

اتاوی . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اِتاوَه .

اتاوی . [ اَ وا ] (ع اِ) ج ِ اِتاوَه .

اتاوی . [ اَ وی ی ] (ع ص ، اِ) مرد غریب در میان جماعتی . غریب . || سیل اتاوی ؛ سیل که باران آن در جای دور فروباریده باشد. || جویچه که از نهری بزمین خود آرند. || مسافری که وطنش معلوم نبود.

اتاوی .[ اَ ] (ص نسبی ) از مردم اَتاوه . اهل شهر اَتاوه .