که داور وی دین باشد .
دین داور
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
دین داور. [ وَ ] ( ص مرکب ) که داور وی دین باشد، که در داوری از دین مدد بجوید. || داور دین. حاکم شرع :
دادخواهان که ز بیداد فلک ترسانند
داد از آن حضرت دین داور دانا بینند.
دادخواهان که ز بیداد فلک ترسانند
داد از آن حضرت دین داور دانا بینند.
خاقانی.
کلمات دیگر: