ابن ابی اصبع

ابومحمّد، عبدالعظیم بغدادی مصری شهرت یافته به ابنِ اَبی اِصبع مصری (۱۱۹۴- ۱۲۵۶م) (نسب: عبدالعظیم بن عبدالواحد بن ظافر) فقیه، مفسر، زبان شناس، ادیب برجسته و شاعر مصری عراقی اصل در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری بود که به طور ویژه در علوم ادبی (بدیع و بلاغت و نقد) شهرت دارد.
تحریر التحبیر فی علم البدیع
بدیعُ القرآن
الخواطر و السوانح فی أسرار الفواتح
الکاملة فی تأولی «تلک عشرةٌ کاملة»
بیان البرهان فی إعجاز القرآن
الأمثال الواردة فی القرآن الکریم و عند الشعراء
العُنوان فی معرفة الأوزان
الشافیة فی علم القافیة
الجوهرة الفریدة فی قافیة القصیدة
المیزان فی الترجیح بین قُدامه و خصومه
وصیة الی الکُتّاب والشعراء