شرط بندی پاسکال

شرط بندی پاسکال، که نخستین صورت رسمی و سازمان یافته آن توسط بِلِز پاسکال، ریاضی دان، فیزیک دان و فیلسوف فرانسوی ارائه شد؛ بیان می کند که هرچند وجود خدا اثبات نشده باشد، برای رسیدن به نتیجه های دلخواه تر، عاقلانه تر آن است که به وجود خدا اعتقاد داشته باشیم.
ماتریس تصمیم گیری برای همهٔ انسان ها یکسان نیست.
پاداش داده شده نمی تواند بی نهایت باشد.
باید بی نهایت های بیش تری در ماتریس وجود داشته باشند.
ماتریس باید ردیف های بیش تری داشته باشد.
ماتریس باید ستون های بیش تری داشته باشد.
مقصود پاسکال از این برهان، این نیست که وجود خداوند را مبرهن سازد، بلکه او درصدد است نشان دهد که صلاح شرط بند عاقل در این است که بر سر وجود خدا شرط ببندد.
شرط بندی پاسکال از موضع ندانم گرایی بحث می کند، یعنی از موضع کسانی که نسبت به وجود خدا اطمینان ندارند. این برهان قصد دارد این افراد را قانع سازد که بهترین تصمیم برای آنان، باور به وجود خداست.
شرط بندی پاسکال را به نام های دیگری نیز خوانده اند؛ که از جمله آن ها می توان به برهان شرط بندی،برهان دفع خطر احتمالی و برهان معقولیت اشاره نمود.