راکتور تحقیقاتی تهران

رآکتور تحقیقاتی تهران. رآکتورتحقیقاتی تهران رآکتوری با توان ۵ مگاوات است که در سال ۱۹۶۷ توسط ایالات متحده آمریکا در مرکز تحقیقات اتمی تهران در دانشگاه تهران ساخته شد.
هسته مرکزی این رآکتور در عمق ۸ متری استخری با ظرفیت ۵۰۰ هزار لیتر آب سبک قرار دارد.
راکتور تحقیقاتی تهران یک راکتور از نوع استخری با کندکننده و خنک کننده آب سبک است که برای مقاصد تحقیقاتی، آموزش و تولید رادیو ایزوتوپ ها مورد استفاده قرار می گیرد. راکتور تحقیقاتی تهران از سال ۱۳۴۶ و در ابتدا با سوخت های صفحه ای با غنای بالا (بیش از ۹۰٪) مورد بهره برداری قرار گرفت. در راستای برنامه RERTR  آژانس بین المللی انرژی اتمی برای کاهش غنای سوخت راکتورهای تحقیقاتی به دلیل نگرانی های موجود در مورد گسترش سلاح های هسته ای، سوخت راکتور تهران در سال ۱۳۷۲ به سوخت های صفحه ای U3O8-Al با غنای حدود ۲۰٪ تبدیل شد.
قلب راکتور تهران حاوی دو نوع مجتمع سوخت صفحه ای استاندارد (SFE) و کنترلی (CFE) با غنای حدود ۲۰٪، محفظه های تابش دهی و گرافیت (به عنوان بازتابنده نوترون) است که در یک صفحه مشبک ۶×۹ قرار گرفته اند. مجتمع های سوخت صفحه ای استاندارد دارای ۱۹ صفحه سوخت هستند درحالیکه مجتمع های سوخت کنترلی تنها دارای ۱۴ صفحه سوخت هستند تا فضای کافی برای ورود میله های کنترل فراهم شود. کنترل راکتور از طریق وارد یا خارج کردن چهار میله کنترل اصلی  و یک میله کنترل تنظیمی که به ترتیب حاوی آلیاژ Ag–In–Cd و فولاد ضد زنگ هستند انجام می شود. بخش دیگری از کنترل نیز توسط ویژگی ذاتی سیستم و منفی بودن ضرایب دمایی راکتیویته تامین می گردد.