راکتانس الکتریکی

در مدارهای الکتریکی، رِاَکتانس یا واکُنایی، واکنش یک عنصر مدار به تغییرات جریان الکتریکی یا ولتاژ است که بر اثر ظرفیت خازنی یا القاوری آن عنصر پدید می آید. میدان الکتریکی پدید آمده در عنصر، برابر تغییر ولتاژ آن مقاومت می کند؛ به طور مشابه میدان مغناطیسی در برابر تغییرات جریان مقاومت می کند. مفهوم راکتانس به مقاومت الکتریکی نزدیک است اما از چندین جنبه با آن تفاوت دارد.
Z {\displaystyle Z}   امپدانس الکتریکی بر حسب اهم،
R {\displaystyle R}   مقاومت الکتریکی بر حسب اهم،
X {\displaystyle X}   راکتانس الکتریکی بر حسب اهم و
j = − 1 {\displaystyle j={\sqrt {-1}}}
ظرفیت خازنی و القاوری از ویژگی های ذاتی عناصر هستند، درست مانند مقاومت الکتریکی. اما خواص راکتیو خازن و القاگر در جریان مستقیم ثابت خود را نشان نمی دهد، بلکه تنها زمانی می توان شاهد آن ها بود که جریان (ولتاژ) مدار تغییر کند. در بررسی برداری مدارهای الکتریکی، مقاومت الکتریکی بخش حقیقی امپدانس مختلط ، و راکتانس بخش موهومی آن است. مقاومت الکتریکی و راکتانس هردو یکای SI یکسانی دارند: اهم.
مقاومت الکتریکی ایده آل، راکتانس ندارد، در حالی که القاگرها و خازنها، راکتانس دارند.
در تحلیل فازوری، راکتانس برای تعیین اندازه و فاز جریان متناوب سینوسی که از عنصر الکتریکی می گذرد بکار می رود. نماد راکتانس الکتریکی X است.