دوات گر . آنکه دواتها را سازد .
دویت گر
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
دویت گر. [ دَ گ َ ] ( اِ مرکب ) دوات گر. آنکه دواتها را سازد. ( از آنندراج ) :
کی از دویت گر خود مرا گذر باشد
به خون خود بدهم خط دویت گر باشد.
کی از دویت گر خود مرا گذر باشد
به خون خود بدهم خط دویت گر باشد.
سیفی ( از آنندراج ).
کلمات دیگر: