رنگ که به سیاهی زند .
دکنه
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
( دکنة ) دکنة. [ دُ ن َ ] ( ع اِ ) رنگ که به سیاهی زند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || ( اِمص ) اسم است مصدر دکن را به معنی بر یکدیگر قرار دادن متاع. ( از اقرب الموارد ).
دکنة. [ دُ ن َ ] (ع اِ) رنگ که به سیاهی زند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). || (اِمص ) اسم است مصدر دکن را به معنی بر یکدیگر قرار دادن متاع . (از اقرب الموارد).
کلمات دیگر: