نوء

نوء. [ ن َ / نُو وْ ءْ ] ( ع مص ) برخاستن به کوشش و مشقت تمام. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). به گرانی برخاستن.( تاج المصادر بیهقی ) ( ترجمان علامه جرجانی ص 102 ) ( زوزنی ) ( صراح ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). به گرانی با بار برخاستن. ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). || افتادن از گرانباری. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( متن اللغة ). بیفتادن. ( ترجمان علامه جرجانی ص 102 ) ( تاج المصادر بیهقی ). افتادن. ( صراح ) ( از اقرب الموارد ). گران بار کردن و بیفتادن. ( زوزنی ). || گران و مایل گردانیدن بار کسی را. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ). سنگینی کردن بار بر کسی و او را مایل به سقوط کردن. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ).گرانی کردن. ( ترجمان علامه جرجانی ص 102 ) ( از تاج المصادر بیهقی ) ( از دهار ). || دور شدن. ( ازمنتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). رجوع به نأی شود. || غروب کردن ستاره در مغرب . ( از متن اللغة ) ( از اساس اللغة ) ( اقرب الموارد ). || طلوع کردن ستاره از مشرق . ( از متن اللغة ) ( از اساس اللغة ) ( اقرب الموارد ). طلوع. ( منتهی الارب ). || غروب کردن منزلی از منازل قمر و طلوع کردن مقابل آن . ( فرهنگ خطی ). فرورفتن نجم به مغرب و برآمدن رقیب آن به مشرق در حال. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). و عرب چون اکثر نسبت می دهند امطار و ریاح را به غروب کواکب ، گویند: مطرنا بنوء کذا؛ در فلان نوء باران آمد. ( یادداشت مؤلف ). و نیز رجوع به صبح الاعشی ج 2 ص 170 شود. || ( اِ ) ستاره مایل به غروب. ( از اقرب الموارد ).ستاره مایل به غروب ، یا آن طالع است ، و آن منزلی است قمر را از منازل بیست وهشت. ( منتهی الارب ). ج ، انواء، نوآن ، انوء. || و گفته اند نوء به معنی طلوع است. ( منتهی الارب ). || باران. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ) ( ناظم الاطباء ). || عطا. دهش. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ج ، انوء.