خویه

خویه . [ ی َ / ی ِ ] (اِ) پاروب را گویند و آن بیل مانندی باشد از چوب که بدان کشتی برانند و برف و امثال آن نیز پاک کنند. (برهان قاطع). خیه . (تاریخ طبرستان چ اقبال ج 2 ص 134 از حاشیه ٔ برهان قاطع).

خویه . [ ی ِ ](اِخ ) دهی است از دهستان سرگویی بخش اخوره شهرستان فریدن ، واقع در 32 هزارگزی جنوب باختری اخوره متصل براه عمومی مالرو با 1091 تن سکنه . آب آن از چشمه و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 10).

خویة. [ خ َ وی ْ ی َ ] (ع اِ) طعام زچه . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). کاشی ، کاچی که خوراکی است برای زن در وقت حمل پزند. || گشادگی که میان پستان و فرج چارپایان است . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).