که پوشش دیبا دارد .
دیبا پوشش
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
دیباپوشش. [ ش ِ ] ( ص مرکب ) که پوشش دیبا دارد. با لباس دیبا. ملبس به دیبا :
بین که همچون ریدکان خرد دیباپوششان
گرد تخت خویش چون دارد حشر لکلک بچه.
بین که همچون ریدکان خرد دیباپوششان
گرد تخت خویش چون دارد حشر لکلک بچه.
سوزنی.
کلمات دیگر: