( صفت ) آنکه خود را برتر از دیگران بیند خود پرست .
خویشتن پرست
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
خویشتن پرست. [ خوی / خی ت َ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) خودپرست. متکبر. خودپسند :
خاقانی را نشایی ایراک
خودبینی و خویشتن پرستی.
خاقانی را نشایی ایراک
خودبینی و خویشتن پرستی.
خاقانی.
کلمات دیگر: