این مقاله به شعارهای مردم در جریان انقلاب ۱۳۵۷ ایران می پردازد.
جامعه شناسان شعارهای یک انقلاب را برای مطالعه دربارهٔ مواردی همچون نظرات جامعهٔ در حال انقلاب دربارهٔ رژیم حاکم، دلایل مخالفت با آن، پیروی از رهبران انقلابی خاص، آرمان ها و اعتقادات مردم انقلابی، و کمال مطلوب آن ها در پی ریزی نظام جدید، مورد بررسی قرار می دهند.
به اعتقاد احمد سلامتیان، کارشناس مسائل سیاسی ایران و نماینده اولین دوره مجلس پس از انقلاب، جامعهٔ ایران فرهنگ شفاهی دارد و شعر در آن اهمیت بسیار دارد؛ بنابراین در هر فعالیت جمعی شعرها به طور چشمگیری وجود دارند. به اعتقاد عباس عبدی، کارشناس مسایل ایران و از فعالان سیاسی این دوران، بحث استقلال سیاسی، دخالت بیگانگان و وابستگی محمدرضا شاه به آن ها بحثی کلیدی بود که در شعارها نیز تجلی یافته است؛ ولی ترکیب این موارد با آزادی و جمهوری اسلامی، به تدریج شکل گرفت. به اعتقاد ابراهیم نبوی شعارهای انقلاب در دو دوره زمانی شکل گرفتند. به گفته وی «به نظر می رسد از پاییز سال ۵۷ به بعد، سر و سامانی در شعارها وجود دارد و حساب شده هستند، ولی تا پیش از آن، مثلاً در تظاهراتی که گروه های دانشجویی تا پیش از مهر و آبان ۵۷ برگزار می کردند، بیشتر شعارها علیه حکومت، شاه و استبداد بود، ولی نام آیت الله خمینی و تأکید بر وجه اسلامی انقلاب از نیمه دوم سال ۵۷ در شعارها مطرح شد یعنی زمانی که رهبران انقلاب و گروه هایی که انقلاب را سازماندهی می کردند، در حال ثبت سند انقلاب به نام خود بودند.» فرخ نگهدار، از رهبران گروه های چپگرای مخالف شاه می گوید «شرکت وسیع مردم از تمام گروه ها در تجمع های انقلابی ویژگی بارز روزهای قبل از پیروزی این انقلاب بود، ولی نوعی انحصار طلبی وجود داشت و طرفداران آیت الله خمینی اجازه نمی دادند دیگران با شعارهای خود در خیابان ها تظاهرات کنند و حضور داشته باشند.» ولی عباس عبدی معتقد است شعارهای چپ ها در بین مردم تعمیم نمی یافت. احمد سلامتیان معتقد است چون مراحل مختلف اوج گیری انقلاب مقارن با مناسبت های مذهبی می شد، شعارهایی که در مراسم مذهبی مانند عاشورا و نوحه داده می شد با وجود اینکه تنها سیاسی بودند، ساختمان بندی مذهبی این مراسم را حفظ می کردند. همچنین معتقد است پیش و پس از پیروزی انقلاب، پلاکاردها و عکس های دست تظاهرکنندگان و شعارها تفاوت محسوسی دارند: پیش از انقلاب در پلاکاردهای گروه ها و دسته های مختلف عکس های محمد مصدق، علی شریعتی یا عکس های قربانیان سرکوب دیده می شود ولی پس از انقلاب جز عکس روح الله خمینی و پلاکاردهای بزرگ و پرچم های مذهبی باقی نماند.
جامعه شناسان شعارهای یک انقلاب را برای مطالعه دربارهٔ مواردی همچون نظرات جامعهٔ در حال انقلاب دربارهٔ رژیم حاکم، دلایل مخالفت با آن، پیروی از رهبران انقلابی خاص، آرمان ها و اعتقادات مردم انقلابی، و کمال مطلوب آن ها در پی ریزی نظام جدید، مورد بررسی قرار می دهند.
به اعتقاد احمد سلامتیان، کارشناس مسائل سیاسی ایران و نماینده اولین دوره مجلس پس از انقلاب، جامعهٔ ایران فرهنگ شفاهی دارد و شعر در آن اهمیت بسیار دارد؛ بنابراین در هر فعالیت جمعی شعرها به طور چشمگیری وجود دارند. به اعتقاد عباس عبدی، کارشناس مسایل ایران و از فعالان سیاسی این دوران، بحث استقلال سیاسی، دخالت بیگانگان و وابستگی محمدرضا شاه به آن ها بحثی کلیدی بود که در شعارها نیز تجلی یافته است؛ ولی ترکیب این موارد با آزادی و جمهوری اسلامی، به تدریج شکل گرفت. به اعتقاد ابراهیم نبوی شعارهای انقلاب در دو دوره زمانی شکل گرفتند. به گفته وی «به نظر می رسد از پاییز سال ۵۷ به بعد، سر و سامانی در شعارها وجود دارد و حساب شده هستند، ولی تا پیش از آن، مثلاً در تظاهراتی که گروه های دانشجویی تا پیش از مهر و آبان ۵۷ برگزار می کردند، بیشتر شعارها علیه حکومت، شاه و استبداد بود، ولی نام آیت الله خمینی و تأکید بر وجه اسلامی انقلاب از نیمه دوم سال ۵۷ در شعارها مطرح شد یعنی زمانی که رهبران انقلاب و گروه هایی که انقلاب را سازماندهی می کردند، در حال ثبت سند انقلاب به نام خود بودند.» فرخ نگهدار، از رهبران گروه های چپگرای مخالف شاه می گوید «شرکت وسیع مردم از تمام گروه ها در تجمع های انقلابی ویژگی بارز روزهای قبل از پیروزی این انقلاب بود، ولی نوعی انحصار طلبی وجود داشت و طرفداران آیت الله خمینی اجازه نمی دادند دیگران با شعارهای خود در خیابان ها تظاهرات کنند و حضور داشته باشند.» ولی عباس عبدی معتقد است شعارهای چپ ها در بین مردم تعمیم نمی یافت. احمد سلامتیان معتقد است چون مراحل مختلف اوج گیری انقلاب مقارن با مناسبت های مذهبی می شد، شعارهایی که در مراسم مذهبی مانند عاشورا و نوحه داده می شد با وجود اینکه تنها سیاسی بودند، ساختمان بندی مذهبی این مراسم را حفظ می کردند. همچنین معتقد است پیش و پس از پیروزی انقلاب، پلاکاردها و عکس های دست تظاهرکنندگان و شعارها تفاوت محسوسی دارند: پیش از انقلاب در پلاکاردهای گروه ها و دسته های مختلف عکس های محمد مصدق، علی شریعتی یا عکس های قربانیان سرکوب دیده می شود ولی پس از انقلاب جز عکس روح الله خمینی و پلاکاردهای بزرگ و پرچم های مذهبی باقی نماند.