جنونی اردبیلی. [ج ُ ی ِ اَ دَ ] ( اِخ ) شاعری است ادیب که بسال 1107 هَ. ق. در اردبیل سکونت داشت ، چنانکه از اشعارش بدست می آید. دیوان وی مشتمل بر غزلیات و قصائد و ترجیعبند و رباعیات و بالغ بر 3254 بیت در 156 صفحه است. جنگ نامه نیز ضمیمه آن است و با این شعر آغاز میشود:
چه از خلوت به صحرا جلوه گر شد حسن بی پروا
به سر هر ذره را سودای شور و عشق شد پیدا.
و آخر آن این است :
جنونی محو روی دلستان خود چه میداند
که مجنون است می آید برش یا می رود لیلی.
چه از خلوت به صحرا جلوه گر شد حسن بی پروا
به سر هر ذره را سودای شور و عشق شد پیدا.
و آخر آن این است :
جنونی محو روی دلستان خود چه میداند
که مجنون است می آید برش یا می رود لیلی.
( از الذریعه ج 9 ص 206 ).