تمبیدن. [ ت ُ دَ ] ( مص ) افتادن. خراب شدن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
تمبیدن
لغت نامه دهخدا
پیشنهاد کاربران
تمبیدن ؛ ریختن یا خراب شدن خود بخود یک ساختمان ، یا دیوار یا هر بنای ساخته شده از خشت یا آجر یا سیمان . چنانچه تخریب خود بخود نباشد وتوسط انسان صورت گیرد فعل تمباندن بکار می رود.
کلمات دیگر: