ابوا دامور

ابوا دامور (به ایتالیایی: Oboe d'amore و به معنی «ابوای عشق») یک ساز بادی از گروه دو قمیشی و از خانوادهٔ ابوا است و گونهٔ صدای آن در بازهٔ آلتو و مزو سوپرانو قرار دارد. انگشت گذاری این ساز به مانند ابوا و صدای آن نسبت به ابوا نرم، آرام و ظریف است ولی کیفیت صداهای اوج آن قابل پذیرش نیست. طول لولهٔ صوتی ابوا دامور نزدیک به ۶۵ سانتی متر و انتهای آن به شکل وافور است. این ساز، در لا و به اندازهٔ یک سوم کوچک پایین تر از ابوا کوک می شود.
Anna Pollard. "Oboe D'amore". The Oboe Site. Retrieved 21 July 2011.
Catherine Schmidt-Jones (14 December 2005). "The Oboe and its Relatives". Connexions (cnx.org). Retrieved 20 June 2011.
از جمله موسیقی دانانی که ساز ابوا دامور را در آثار خود به کاربرده اند یوهان سباستین باخ و ریشارد اشتراوس هستند.
ابوا دامور برای اولین بار در سال ۱۷۱۷ توسط کریستف گراپنر استفاده شد. در دورهٔ باروک، دیگر سازهای این خانواده همچون اوبوئه داکاچا نیز مورد استفاده بودند که سپس همگی جای خود را به کر آنگله دادند. ابوا دامور توسط یوهان سباستین باخ، جورج فیلیپ تلمان و هاینریش استوزل مورد استفاده بوده است. آخرین موسیقی دانی که در قرن ۱۸ این ساز را به کار برد، کارل دیترز وان دیترزدورف بود و پس از آن تا نیمهٔ دوم قرن ۱۹ از این ساز استفاده نمی شد. در آن زمان ریشارد اشتراوس و شارل کوکلن و چند موسیقی دان دیگر از این ساز در آثارشان استفاده کردند.
بدنهٔ ابوا دامور معمولاً از چوب های سخت ساخته می شود و کلیدها فلزی هستند تا انگشت گذاری را آسان کنند. ابوا دامور کمی از ابوای معمولی بزرگ تر است.