ابواسماعیل موید الدین حسین ابن علی اصفهانی طغرایی شاعر عربی سرای معروف ایران در قرن پنجم هجری است. نام او حسین بن علی و کنیه اش را أبواسماعیل ثبت کرده اند. در اصفهان متولد شد و از بزرگترین شاعران عصر خود بوده است. علاوه بر قریحه شعری اش توجه او به دیوان شاعران گذشته در استواری شعر او بسیار مؤثر بوده است.
او مانند اغلب شاعران معاصر خویش، ادب جاهلی و ادب عصر نهضت را در شعرش فراهم آورده و «لامیة العجم» او نمونه بارزی از این پدیده است. به همین جهت ادبای بسیاری این قصیده او را در معرض شرح و تحلیل قرار داده اند اما قصائد دیگر او تاکنون مورد شرح و تحلیل قرار نگرفته است.
آثاری نیز در زمینهٔ کیمیاگری به نام های جامع الاسرار و تراکیب الانوار و کتاب مصابیح الحکمه و مفاتیح الرحمه، حقائق الاستشهادات، ذات الفرائد، الرد علی ابن سینا فی ابطال الکیمیا را تألیف نمود.
از میان اشعار طغرایی قصیده لامیّة العجم بیش از همه شهرت یافته، چنان که یاقوت دربارهٔ آن گفته است: «تداولتها، الرّواة و تناقلتها الالسن». لامیّة العجم در اواخر قرن پنج هجری، از قصیده های ممتاز و مشهور و به تعبیر قدیم از امهات قصاید ادب عربی است.
طغرایی این قصیده را در رقابت با قصیده لامیّه العرب از شمس بن مالک ازدی، ملقّب به شنفری از شعرای دوره جاهلیّت متوفای ۵۱۰ میلادی ساخته که با این مطلع آغاز می شود:
(به عربی: أقموا بنی امّی صدور مطیّکم
فإنی إلی قوم سواکم لأمیل )
پس از طغرایی دیگران نیز به تقلید او لامیّه ساخته اند که از میان آنها می توان لامیّة الرّوح و المیّة الهند را نام برد که حاجی خلیفه و دیگران از این دو قصیده یاد کرده اند.
وی را در سال ۵۱۳ ه. ق به قتل رساندند.
او مانند اغلب شاعران معاصر خویش، ادب جاهلی و ادب عصر نهضت را در شعرش فراهم آورده و «لامیة العجم» او نمونه بارزی از این پدیده است. به همین جهت ادبای بسیاری این قصیده او را در معرض شرح و تحلیل قرار داده اند اما قصائد دیگر او تاکنون مورد شرح و تحلیل قرار نگرفته است.
آثاری نیز در زمینهٔ کیمیاگری به نام های جامع الاسرار و تراکیب الانوار و کتاب مصابیح الحکمه و مفاتیح الرحمه، حقائق الاستشهادات، ذات الفرائد، الرد علی ابن سینا فی ابطال الکیمیا را تألیف نمود.
از میان اشعار طغرایی قصیده لامیّة العجم بیش از همه شهرت یافته، چنان که یاقوت دربارهٔ آن گفته است: «تداولتها، الرّواة و تناقلتها الالسن». لامیّة العجم در اواخر قرن پنج هجری، از قصیده های ممتاز و مشهور و به تعبیر قدیم از امهات قصاید ادب عربی است.
طغرایی این قصیده را در رقابت با قصیده لامیّه العرب از شمس بن مالک ازدی، ملقّب به شنفری از شعرای دوره جاهلیّت متوفای ۵۱۰ میلادی ساخته که با این مطلع آغاز می شود:
(به عربی: أقموا بنی امّی صدور مطیّکم
فإنی إلی قوم سواکم لأمیل )
پس از طغرایی دیگران نیز به تقلید او لامیّه ساخته اند که از میان آنها می توان لامیّة الرّوح و المیّة الهند را نام برد که حاجی خلیفه و دیگران از این دو قصیده یاد کرده اند.
وی را در سال ۵۱۳ ه. ق به قتل رساندند.