ابوالحسن اقبال اذر

ابوالحسن اقبال آذر. ابوالحسن قزوینی (۱۲ آبان ۱۲۴۲ الوند قزوین − ۳ اسفند ۱۳۴۹ تبریز) فرزند ملا موسی معروف به «اقبال السلطان» و «اقبال آذر» خواننده موسیقی ایرانی و صاحب یکی از قوی ترین صداها در آواز ایرانی بود. تندیس یادبود او در سال ۱۳۸۷، ابتدای جاده سلامت الوند نصب شد.
با زمزمه هزار دستان / سید جواد حسینی / نشر نی / تهران / ۱۳۸۲
صد و پنجاه سالگی اقبال آذر، از مزرعه تا دربار
رسالهٔ پژوهشیِ فیلم مستند «اقبال ایران» گرد آورنده: نیما حسن بیگی – صبا کاظمی
او در سال ۱۲۴۲ خورشیدی در بخش الوند در هفت کیلومتری جنوب قزوین متولد گردید. آموزش ردیف های موسیقی را نزد استاد حاج ملا عبدالکریم جناب قزوینی آموخت. خوانندگی را در آیین تعزیه خوانی آغاز نمود. به همراه گروه تعزیه قزوین برای اجرا بارها در تکیه دولت تهران و نیز در تبریز تعزیه خوانی نمود. خوانندگی وی، نمونه ای از شیوه آوازی مکتب قزوین است. وی در سال ۱۲۷۷ هجری خورشیدی برای کار در شهرداری، از قزوین به تبریز رفت. وی در دستگاه محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه و بعد نزد احمدشاه رفت وآمد داشت.
شهریار شاعر معاصر در وصف اقبال آذر غزلی با این مطلع سروده است:
در زمان سکونت در تهران و هنگامی که به عنوان مأمور در رادیو و بخش موسیقی مشغول به کار شد، به دلیل تنگ چشمی ها و حسادت دیگران، استقبال چندانی از وی و ضبط کارهایش نشد و پس از یک سال دوباره به تبریز برگشت.