رشته کوه الای

رشته کوه آلای. کوهستان آلای، (به روسی: Алайский хребет) (به قرقیزی: Алай тоо кыркасы)، رشته کوهی است که از کوه های تیان شان در غرب قرقیزستان آغاز و تا تاجیکستان کشیده شده است. این رشته کوه بخشی از سامانه کوهستانی پامیر-آلای می باشد. بلندترین قلهٔ این رشته کوه قله پیک تاندیکول،(به روسی: пик Тандыкуль)، به بلندی ۵٬۵۴۴ متر است. آب هایی که از دامنه های جنوبی کوهستان آلای سرازیر می شوند، به رود وخش، که یکی از شاخه های آمودریا است، می پیوندند. در دامنه های شمالی این کوهستان، جریان های آبی که شاخه هایی از سیردریا را تشکیل می دهند، به سوی شمال سرازیر شده و در پایان راه خود دره فرغانه را آبیاری می کنند.
کوهستان آلای در ناحیه ای قرار گرفته که سه ساختار زمین شناختی مهم به هم می پیوندند:
آب وهوای قاره ای (بری) و شرایط کوهستان های مرتفع، ویژگی اصلی ناحیهٔ آلای می باشد. از پاییز تا بهار و در نتیجهٔ آب شدن یخ ها و بارش باران، رژیم آب دهی معمول این ناحیه به طور میانگین ۳۰۰ تا ۵۵۰ میلی متر است. بر خلاف زمستان های سرد که دمای هوا تا ۳۰- درجه سلسیوس پایین می آید، تابستان های اینجا خشک بوده و بیشترین دمای آن به ۳۲ درجه سلسیوس می رسد. پوشش گیاهی عمدهٔ این منطقه، علفزارهای استپی کوهستان های مرتفع و بیشه زارهای استپی کوهستانی است. بسیاری از دره های دورافتادهٔ اینجا پوشیده از جنگل درختان اُرِس (سرو کوهی) است که در ارتفاع ۳٬۰۰۰ متری می رویند. دورهٔ زمانی سالانهٔ رویش گیاهان، بسته به میزان آب و نیز ارتفاع متغیر بوده و حدود ۱۶۰ تا ۲۴۰ روز می باشد. زمین قابل کشت در این سرزمین کوهستانی منبعی بسیار کمیاب است. زمین های کشاورزی تنها ۰٫۵٪ تا ۱٫۱٪ از کل زمین های اینجا را در بر می گیرد، در حالی که دامنه هاو سراشیب های کوهستانی پوشیده از علفزارها و بوته زارهای مناسب چرای دام ها نزدیک به ۳۵٪ تا ۵۳٪ زمین های منطقه را تشکیل داده است.
همانند کوه های پامیر تاجیکستان، کوه های آلای نیز خانهٔ برخی از گونه های بی همتای جانوری همچون عقاب طلایی، کرکس هیمالیا (کرکس برفی)، پلنگ برفی، گرگ، غرم (میش کوهی/گوسفند مارکوپولو)، و گونه های کمیابی از بز کوهی است.