کلمه جو
صفحه اصلی

اثاء

لغت نامه دهخدا

( اثآء ) اثآء. [ اِث ْ ] ( ع مص ) تباه کردن درز چرم یا درفش سطبرزده برشته باریک دوختن آن. || مجروح گردانیدن و کشتن. ( منتهی الارب ). || سفتن و سوراخ کردن مهره. || افساد کردن میان مردم.
اثاء. [ اِ ] ( ع اِ ) سنگها. ( منتهی الارب ).

اثاء. [ اِ ] (ع اِ) سنگها. (منتهی الارب ).



کلمات دیگر: