بی طاعت

بدون پرستش و عبادت ٠

بی طاعت. [ ع َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + طاعت ) بدون پرستش و عبادت. آنکه به بندگی نگراید :
از آن پس کت نکوییها فراوان داد بی طاعت
گر او را تو بیازاری ترا بیشک بیازارد.بی طاعتی داد این جهان پر از نعیم بیمرش
وین بیکناره جانور گشتند بنده یکسرش.مردم از گاو ای پسر پیدا بعلم و طاعتست
مردم بی علم و طاعت گاوباشد بی ذنب.امید است از آنان که طاعت کنند
که بی طاعتان را شفاعت کنند.رجوع به طاعت شود.