( التجا آوردن ) پناه آوردن پناه بردن التجا بردن .
التجا اوردن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
( التجا آوردن ) التجا آوردن. [ اِ ت ِ وَ دَ ] ( مص مرکب ) پناه آوردن. پناه بردن. التجا بردن. التجا کردن :
رساند رایت منصور بر فلک حافظ
که التجا بجناب شهنشهی آورد.
رساند رایت منصور بر فلک حافظ
که التجا بجناب شهنشهی آورد.
حافظ.
کلمات دیگر: