اپولون

آپولون. آپولو (به یونانی: Ἀπόλλων یا Ἀπέλλων)، خدای روشنایی (خورشید)، موسیقی، کمانداری (اما نه برای جنگ یا شکار)، پزشکی، هنرها و پیشگویی در اسطوره های یونان و رومی است. آپولو فرزند زئوس و لتو و برادر دوقلوی آرتمیس بود. زادگاهش جزیرهٔ دلوس است. وی در معبد دلفی پرستش می شد و یونانیان باستان، پیشگوی آن را روشن بین می دانستند. از القاب او می توان به لوکئوس، فویبوس و ناموئیس اشاره کرد.
دوازده خدای المپ نشین
فهرست شخصیت ها، مکان ها و رویدادهای افسانه ای یونان باستان
آابپتجچخدرزژسشفکگلمنوهی
آپولو اژدهایی به نام پیتون را کشت و در جای وی (دامنهٔ کوه هلیکون) با میوزها (دختران زئوس و تمیس، ایزدبانوان هنرهای نه گانه) که ملازمانش بودند مسکن گرفت. او چنگ را که اختراع هرمس بود، ساز مخصوص خود کرد و خدای موسیقی و آوازهای خوش گشت. او پدر اسقلبیوس (ایزد پزشکی) و محافظ شهر تروآ بود.
آپولو همیشه هوادار زئوس نبود، او در دسیسه ای به سرکردگی هرا شرکت کرد و با پوزئیدون، زئوس را به زنجیر کشید، تنها برای آن که ببیند تتیس و بریارئوس او را آزاد می کنند. زئوس نیز برای تلافی، او و پوزئیدون را مأمور ساختن دیوارهای تروا کرد.

آپولون. آپولون (Apollo)
در اساطیر یونان و رم، خدای خورشید، موسیقی، شعر، غیب گویی، کِشت و زرع، زندگی روستایی و نیز سرپرست موزها. آپولون و آرتمیسدوقلوهای زئوس و لِتوبودند. آپولون در مجسمه های دورۀ باستان تجسّم زیبایی آرمانی مردانه است. پرستشگاه های اصلی وی در محل فرضی تولدش در جزیرۀ دلوس، سیکلادو دلفی واقع اند. اصلیت آپولون غیرهلنی است و احتمالاً ریشه در نواحی مرکزی آسیای_صغیر دارد. به عقیدۀ برخی محققان منشأ اصلی این خدا آپولونوس، خدای دروازه ها در فرهنگ حِتّی هابوده است. برخی دیگر معتقدند که آپولون دراصل ربّ النوع شبانان در سرزمین های بکر شمال است. رابطه ای نیز میان آپولون کیش هلنی و کیش باستانی خدایان دوزخوجود دارد. رومیان نخستین بار از طریق اتروسک هاو ایالات یونانی جنوب ایتالیا آپولون را شناختند و در ۴۳پ م معبدی برای وی در رم بنا شد. در دوران جمهوری روم وی، را عمدتاً ربّ النوع شفابخشی و غیب گویی قلمداد می کردند. اوگوستوس معابد باشکوهی در آکتیومو پالاتینبه نام او بنا کرد که در بقای شأن و منزلت وی بسیار مؤثر بود. مجسمه ای از آپولون به نام آپولون_بلودرهدر واتیکان موجود است که تصویر چندان دقیقی از تلقّی یونانیان باستان از آپولون به دست نمی دهد. مجسمه های قدیمی تر تصویر بهتری از این مفهوم انتقال می دهند. از قرن ۵پ م وی را همان خدای خورشید می خواندند. آپولون در میان مردان یونانی مظهر گذر از دوران نوجوانی به بزرگسالی است. عبادتگاه وی در مرکز ساختمان معبد دلفی قرار دارد. در دلوس آپولون مقامی نازل تر از آرتمیس دارد. رقص و آواز مراسم شفابخشی را که از جشنوارۀ هیاکین تیادر آمیکلای(اسپارت) نشأت گرفته، به عنوان مراسم کیش آپولون نیز می شناسند. با این که معبد اصلی وی در دلفی قرار داشته است، دیگر معابدش به ویژه برانخیدایو کلاروسدر ایونیا، اهمیت بیشتری داشته اند. (معبد کلاروس در دوران هلنی اهمیتی خاص داشته است). نزول الهام با تسخیر روح همراه بود؛ به این ترتیب که یا خود خدا روح فرد واسطه را تسخیر می کرد و یا الهامات وی بر واسطه نازل می شد (فرد واسطه در این جا، زن محلی ۵۰ساله ای است که پوتیانام دارد). شهرت سروش معبد دلفی از ۸ تا ۶پ م به لیدیا در آناتولی هم رسید. مراسم استپ تریای دلفیکه همۀ شرکت کنندگان آن تطهیر می شدند، هر هشت سال یک بار برگزار می شد. نفوذ بسیار معبد دلفی را می توان در اساطیری جست که حاوی غیب گویی و پیشگویی هستند. در این افسانه ها آپولون نقش خدای الهام بخش را داراست. دلفی را مرکز جهان می دانستند که سنگ معروف اومفالوس(ناف جهان) نشان آن بود و آپولون نیز بر آن تکیه می زد.