بو امدن

( بو آمدن ) بو شنیدن . به مشام رسیدن بو پراکنده شدن بو چنانکه ببویند آن را .

( بو آمدن ) بو آمدن. [ م َ دَ ] ( مص مرکب ) بو شنیدن. به مشام رسیدن بو. پراکنده شدن بو چنانکه ببویند آن را :
گر از حدیث تو کوته کنم زبان امید
که هیچ حاصل از این گفتگو نمیآید
گمان برند که در عودسوز سینه من
نبود آتش معنی که بو نمی آید. || احساس کردن. درک. فهمیدن و فهمیده شدن :
گفتی از حافظ ما بوی ریا می آید
آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی.در تداول عامه : به طوری که بویش می آید. رجوع به بوی آمدن شود.