نیک عهد

( صفت ) آنکه بعهد خود وفا کند .

نیک عهد. [ ع َ ] ( ص مرکب ) وفی. زنهاردار. ( یادداشت مؤلف ). باوفای در عهدو شرط و پیمان. ( ناظم الاطباء ). آنکه به عهد خود وفا کند. ( فرهنگ فارسی معین ). خوش قول. درست پیمان. وفادار: و هر سال تا امروز آیین آن پادشاهان نیک عهد در ایران و توران به جای می آرند. ( نوروزنامه ).
نیک عهدی در زمین شد جامه از غم چاک زن
کز زمان زین صعب تر ماتم نخواهی یافتن.تا جهان است از جهان اهل وفائی برنخاست
نیک عهدی برنیامد آشنائی برنخاست.گهی خورد می با نواهای رود
گهی داد بر نیک عهدان درود.چو بیند نیک عهد و نیک نامت
ز من خواهد به آیینی تمامت.با او ددگان به عهد همراه
چون لشکر نیک عهد با شاه.ور تو پیغام خدا آری چو شهد
که بیا سوی خدا ای نیک عهد.