(مصدر ) محفوظ شدن مصون ماندن در امن بودن .
ایمن شدن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
ایمن شدن. [ م ِ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) مصون شدن. محفوظ گشتن. فارغ شدن. در امان شدن :
پس ایمن شدی بر تن خویش بر
مگر سیری آمد تنت را ز سر.
چو ایمن شدی دور باش از خروش.
بس ایمن مشو در سرای گزند.
بدین زن دست تا ایمن شوی زو
که دین دوزد دهانش را به مسمار.
دل شیعت اندر حصار علی.
از تیر سحرگاه و دعای مظلوم.
زلف شب ایمن نشد از دست روز.
بلکه زهری شو شو ایمن از زیان.
آدمی با این دو کی ایمن شود.
بی چیز را نباشد اندیشه از حرامی.
که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته.
پس ایمن شدی بر تن خویش بر
مگر سیری آمد تنت را ز سر.
فردوسی.
فرشته بدو گفت نامم سروش چو ایمن شدی دور باش از خروش.
فردوسی.
دل اندر سرای سپنجی مبندبس ایمن مشو در سرای گزند.
فردوسی.
گفت سوی جیحون صوابتر از آن بگذریم و ایمن شویم. ( تاریخ بیهقی ).بدین زن دست تا ایمن شوی زو
که دین دوزد دهانش را به مسمار.
ناصرخسرو.
ازیرا که ابلیس ایمن شده است دل شیعت اندر حصار علی.
ناصرخسرو.
ایمن مشو ای حکم تو از حکم سدوم از تیر سحرگاه و دعای مظلوم.
( از سندبادنامه ص 33 ).
تا نگشاد این گره وهم سوززلف شب ایمن نشد از دست روز.
نظامی.
هین مشو چون قند پیش طوطیان بلکه زهری شو شو ایمن از زیان.
مولوی.
سنگ و آهن ز آب کی ساکن شودآدمی با این دو کی ایمن شود.
مولوی.
ترک عمل بگفتم و ایمن شدم ز عزلت بی چیز را نباشد اندیشه از حرامی.
سعدی.
مشو از زیردست خویش ایمن در تهیدستی که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته.
صائب.
رجوع به ایمن شود.کلمات دیگر: