اویز و گریز

( آویز و گریز ) جنگ و گریز کر و فر

( آویز و گریز ) آویز و گریز. [ زُ گ ُ ] ( ترکیب عطفی ، اِمص مرکب ) گریز و آویز. عمل جنگ کردن در حال عقب نشستن. جنگ و گریز. کَرّ و فَرّ :
زین عاریتی سرای آویز و گریز
زآن پیش که برکَنندت ای دل برخیز.