<div class="boxBd"><b>( اکاءة )</b> اکاءة. [ اِ ءَ ] ( ع مص ) اراده کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از اراده خود بازماندن و بددلی کردن. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اکاء شود.</div>

( اکاءة ) اکاءة. [ اِ ءَ ] ( ع مص ) اراده کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از اراده خود بازماندن و بددلی کردن. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اکاء شود.

لغت نامه دهخدا

<p><span class=""hl"">اکاءة.</span> [ اِ ءَ ] (ع مص ) اراده ٔ کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از اراده ٔ خود بازماندن و بددلی کردن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به اکاء شود.<br></p>

اکاءة. [ اِ ءَ ] (ع مص ) اراده ٔ کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از اراده ٔ خود بازماندن و بددلی کردن . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به اکاء شود.

اکاءه

لغت نامه دهخدا